Falling

You wonder why I fell for you?

I fell for the warmth your lips leave on my forehead after a long kiss. I fell for your tight embrace, your arms towering over me. The goosebumps your kisses leave when they trace my back. The sweet wait when I know you're coming for me.I fell for the sound of your words and the shyness in your voice when you whisper that you missed me. I fell for the wide smile and the spark in your eyes whenever I enter the room. I fell for the way you cherish me and care for me. For your honest laughter, your brains, your skills. The silly moments we shared. I fell for those times you held me in your protective arms to soothe me, those late nights when we shared the darkest parts of our souls. Your patience and endurance, the way you always see right through me. I fell for the way you shouted that you don't want me to change the things you hate about me cause otherwise it wouldn't be me. I fell for your confessions and your honesty. I fell for the way you tear me apart and then fix me again, the way you take my tearing face in your hands before you kiss me.

I fell for you, cause you are my "incomplete, in my life full of incompletes".

It's funny how the person who can fix you can also rip you apart.

Wreckages

We are wreckages. We live this disappointing life together, looking for our true selves, trying to figure out what we really want. We help each other mend the broken pieces, fix what was once shattered and guide one another through the pits of darkness. But we sometimes stray from the path, lose one another in the dark, yield to temptations. And then some valuable parts of us get detached from our bodies and souls, sacrificed for the sake of the forbidden. And we are left with less than what we started with, only to try again to stick together some of the broken pieces, but losing others, time and time again. And we end up the same wreckages, gluing parts of each other, only to lose ourselves in the dark again.

Star-crossed.

"From forth the fatal loins of these two foes,
A pair of star-cross'd lovers take their life"
Shakespeare's Romeo and Juliet

We were derived from our right to love each other. We were cursed to endure this forbidden love. We are doomed to stay apart forever, love undercover, and hide the desire behind eyes full of thirst. For the unfulfilled, is all we can have. And the risks we have taken and still take, the pain we have felt and still feel, are all worth to keep this love, though tainted, alive. Cause once you find the person who can mend you heart, once you find the one who completes you, the one who accepts you, you've found the one you love. And though the stars keep us apart, we will still fight for us.

If you Believe, say "I do".

I will find you. Someday I will. I know that I can't find you now because I still have so much to learn. About love, about trust, about friendship. I haven't found you yet, because I wasn't ready. And maybe I'm still not. But I will find you. In my darkest hour. When I'm wise enough. I will find you when I will be in most need to believe again, when you will be the miracle illuminating my life. So that you will be most precious to me. So that you will remind me what love and hope are. We'll be united when the time is right. How do I know we will? It's something only believers do. And when you believe, you don't need proof.

Dear Santa,

All I want for this Christmas is to be happy.

Thank you.

Ισοπέδωση

Είμαστε η νέα γενιά της απαισιοδοξίας. Τα παιδιά που τους δόθηκε ένας διεστραμμένος κόσμος, με αποστολή να τον σώσουν. Πώς να σώσουμε έναν κατεστραμμένο κόσμο, όταν δε μπορούμε να σώσουμε τους εαυτούς μας;

Είμαστε η γενιά του "ονειρεύομαι! αλλά....". Η γενιά που μένει μόνο στα όνειρα. Η γενιά που δε ξέρει πλέον τη αναζητά. Η μάλλον που ξέρει, αλλά δε μπορεί να το ζήσει. "Ονειρεύομαι να γυρίσω τον κόσμο με ένα τζετ!" Πώς να γυρίσεις τον κόσμο, όταν ο κόσμος σε έχει πλέον σκλαβώσει στα "πρέπει"; "Ονειρεύομαι να γίνω καλλιτέχνης!" Πώς να επιβιώσεις, που πλέον τα μόνα επαγγέλματα που θεωρούνται "χρήσιμα" είναι αυτά που εξασφαλίζουν το μεγαλύτερο κέρδος; "Ονειρεύομαι να κάθομαι ήσυχα σε μια καφετέρια, παρέα με το βιβλίο μου και μια ζεστή σοκολάτα..." Κάτι τόσο απλό, τόσο καθημερινό, που όμως έχει γίνει κάτι άπιαστο. Πώς να ησυχάσεις σε μια ζωή που οι ρυθμοί της δε σε αφήνουν ούτε να αναπνεύσεις;

Είμαστε η γενιά της αποχαύνωσης, της παραίτησης, του συμβιβασμού, της εκφυγής σε άλλων λύσεων. Η γενιά της μέθης, του εύκολου και φτηνού σεξ, του "δεν μπορώ να διασκεδάσω χωρίς ουσίες". Η γενιά του ξεπεσμού, της κατακρεούργησης των ηθικών αξιών, της ισοπέδωσης των ονείρων, της λησμονιάς του έρωτα, της αγάπης, της ελπίδας. Είμαστε τα παιδιά με τα ανεκπλήρωτα όνειρα, τους κρυφούς πόθους, τις μισοσβησμένες φλόγες.

Ναι, είμαστε η νέα γενιά της παραίτησης. Φταίμε όμως εμείς γι αυτό; Φταίμε που μας δόθηκε ένας δόλιος κόσμος με την διαταγή "φτιάξτε τον"; Φταίμε που μας δίνεται μια ελευθερία την οποία δεν μπορούμε να ασκήσουμε; Φταίμε που τα "θέλω" ισοπεδώνονται από τα "πρέπει" μιας συντηρητικής κοινωνίας; Φταίμε που οι ορισμοί της ισότητας και της καινοτομίας είναι απλά ένα παραμύθι; Ή μήπως φταίμε που δε μπορούμε πλέον να ζήσουμε το όνειρο άφοβα; Φταίμε εμείς που ξέχασαν να μας μάθουν να αγαπάμε;

Φταίμε που δεν το διεκδικήσαμε και ακόμη σωπαίνουμε.