. . . . . .

Who am I kidding? I miss you. I miss every inch of you.

Losing Faith

There comes a time in life when you lose your faith..in love. When you've seen so much, you start to believe that true,undying love is just a fairytale. When you've seen so much pain, so many lies, betrayal, not just about you but from people all around the world. How are you supposed to keep your faith? How are you supposed to believe in something you never witnessed, something you thought you felt but then the betrayal came just around to open your eyes?
"when you've seen,seen too much and too young, young, soulless is everywhere"
What if true love does not actually exist? Sure, we are supposed to see it in movies, read about it in books. But does that make it real? Or just another dream we hope will come true?

Written in the stars

We used to look at all those stars and hope that we would still watch them together till forever. Then you'd open your arms and you'd pull me closer to you. Hold me tight, kiss my forehead. Whisper those sweet,sacred words. Bury your face in my hair. Then I'd take your hand and sqeeze it in mine. And then we'd stare at those bright stars, just like we always did.
Then the end came and stars stopped shining for us. Afraid, they decided to disappear till we found our way back to each other. Cause the stars shone only for us. They were ours. They light our way.
But then suddenly, a tiny little star decided to start shining again. Slowly slowly, it started making its way back to the sky. Then another star started shining, too. The stars realised maybe our way was different. Maybe they didn't have to show us one common way. They thought that maybe, if they showed two different paths, they would succeed in their puprose. And maybe, who knows, those two paths might interfere again,someday. And then maybe, the two paths would become one again.
The little star twinkled in confidence and hope.

Monster

"You were my conscious, so solid, now you're like water. Then we started drowning. Not like we'd sink any further. But I let my heart go, It's somewhere down at the bottom. But I'll get a new one and come back for the hope that you've stolen."




-Paramore

Ανίδαιο σύστημα..

Εκ μέρους όλων των μαθητών των Μαθηματικών κατεύθυνσης της Γ Λυκείου, θα ήθελα να εκφράσω την έντονη μου αγανάκτηση και απογοήτευση για το φετινό δοκίμιο των τελικών εξετάσεων. Δε θα αναφερθώ στη δυσκολία του γραπτού. Τα κλάματα, οι φωνές και οι διαμαρτυρίες των μαθητών μόλις βγήκαν από τις αίθουσες, πιστεύω τα λένε όλα.

Αυτό που μου προκαλεί αγανάκτηση, είναι ο τρόπος διόρθωσης μιας συγκεκριμένης άσκησης, της ερώτησης 4 του Μέρους Β. Το τρίτο ερώτημα αυτής της άσκησης, λύνεται με δυο τρόπους. Ο πρώτος, είναι πολύ εύκολος, έκτασης μιας γραμμής. Ο δεύτερος, ο οποίος είναι αυτός που είχε υπόψη του ο θεματοθέτης, είναι πολύ δυσκολότερος. Το ερώτημα ζητούσε «με τη βοήθεια των πιο πάνω» (αυτών που έγιναν στα άλλα υπο-ερωτήματα), να λυθεί ένα συγκεκριμένο ολοκλήρωμα. Γράφοντας το αυτό, ο δοκιμιογράφος είχε υπόψη του την δύσκολη λύση. Ναι, δικαίωμα του. Δικαίωμα, όμως δικό μας, είναι να λύσουμε το ερώτημα με όποιο τρόπο θέλουμε, αφού τα πιο πάνω μας παρέχουν απλά «βοήθεια» και δεν υποδεικνύουν καταναγκαστική χρήση τους.

Μέχρι εδώ λογικά όλοι συμφωνούμε. Τότε γιατί δόθηκαν οδηγίες να δίνονται μόνο οι μισές μονάδες σε όσους έλυσαν το ερώτημα με τον εύκολο τρόπο, δηλαδή όχι εκείνον που είχε υπόψη του ο θεματοθέτης; 

Αν ήθελε να λύσουμε το ερώτημα με έναν συγκεκριμένο τρόπο, τότε θα έπρεπε να είναι ικανός να βάλει κάτι που να λύνεται μόνο με εκείνον τον συγκεκριμένο τρόπο. Το γεγονός ότι απέτυχε σε αυτό, οφείλεται είτε στην αδυναμία του θεματοθέτη να το καταφέρει, είτε στο γεγονός ότι απλά βρήκε την άσκηση λυμένη κάπου και δεν μπήκε καν στον κόπο να την αναλύσει. Αν πάλι τα είχε υπόψη του όλ’ αυτά και επέμεινε στο να λυθεί η άσκηση με έναν συγκεκριμένο τρόπο, τότε η εκφώνηση θα έπρεπε να λέει «χρησιμοποιώντας τα πιο πάνω» ή κάτι ανάλογο που να μην άφηνε άλλες διεξόδους. Τη «βοήθεια» που –όπως έλεγε η εκφώνηση- προσφέρεται, αν θες τη χρησιμοποιείς, αν δε θες όχι. Άρα γιατί λοιπόν να δίνονται μόνο οι μισές μονάδες;

Δε φτάνει δηλαδή ο μεγάλος βαθμός δυσκολίας του γραπτού, οι μαθητές συνεχίζουν να τιμωρούνται ακόμα και γι αυτά που απάντησαν σωστά, απλά και μόνο λόγω της «περηφάνιας» του θεματοθέτη! Παράλληλα, σ’ ένα εκπαιδευτικό σύστημα που προσπαθεί να προωθήσει τη δημιουργικότητα, την καινοτομία και την κριτική σκέψη στην εκπαίδευση, αυτό και μόνο το γεγονός προβάλλει την αντίφαση ανάμεσα στα λόγια και στα έργα! Με ποιο δικαίωμα, δηλαδή, να περιορίσουν τη δημιουργικότητα του μαθητή από το να λύσει μια άσκηση με τρόπο –πολύ πιο εύκολο- από αυτόν του θεματοθέτη;  

Η πλειοψηφία των καθηγητών των Μαθηματικών συμφώνησε και υποστήριξε πως έπρεπε να δοθούν όλες οι μονάδες, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Δηλαδή τι παράδειγμα δίνουμε στους αυριανούς νέους; Ένα σύστημα άδικο; Ένα σύστημα όπου η καινοτομία τιμωρείται λόγω ανεπάρκειας άλλων; Μια κοινωνία στην οποία πρέπει να σκύβουμε το κεφάλι στους πιο ισχυρούς;

Μετά αναρωτιόμαστε γιατί όλο και περισσότεροι μαθητές προτιμούν τα μαθηματικά κοινού κορμού και γενικά γιατί υπάρχει μείωση σε αυτούς που διαλέγουν τις θετικές επιστήμες.

Και πιο μετά αναρωτιόμαστε πού οφείλεται η αναρχία και η ασέβεια των μαθητών προς τους καθηγητές  και προς το σύστημα. Ίσως «κάποιος» να φταίει γι αυτό.

Heart Uprising

Άμαν εν μπορείς να βάλεις τζίνα που νιώθεις πάνω που τον εγωισμό σου, τότε εν εσχει τίποτε άλλο να πούμε.. Κανεί. Φαίνεται πόσο σημαντικό εν για σένα. Ευχαριστώ.

Another promise, another seed. Another, packaged lie to keep us trapped in greed. And all the, green belts wrapped around our minds and endless, red tape to keep the truth confined.

They will not control us,we will be victorius.

Υποσχέσεις

..στο Κοιλάνι

Κι αν ποτέ νιώσεις μόνος, να ξέρεις πως κάποιος, κάπου, σ' αγαπάει. Ίσως ακόμη κι αν δε σε ξέρει. Και μπορεί να σε καταλάβει.

Κι αν νιώσεις να χάνεσαι, θυμήσου πως υπάρχει ακόμη ελπίδα. Ψάξε την. Στα βάθη της ψυχής σου θα τη βρεις, στον πυρήνα της ίδιας σου της ύπαρξης. Μια μισοσβησμένη φλόγα. Τρεμοπαίζει. Μην την αφήσεις να σβήσει.
Κι αν ακόμη ο κόσμος, σου φαίνεται σκληρός, αν "καθένας χωριστά ονειρεύεται" και "δεν ακούει το βραχνά" το δικό σου, μη φοβάσαι. Γιατί ξέρεις πως δεν είσαι μόνος. Ξέρεις πού θα με βρεις...
Γιατί ξέρεις πως θα είμαι πάντα εκεί. Όπως υποσχέθηκα. Όπως πρέπει να είμαι. Όπως θέλω να είμαι.
Και δε θα χαθείς. Όχι.
Γιατί θα είμαι πάντα πλάι σου.