If you Believe, say "I do".

I will find you. Someday I will. I know that I can't find you now because I still have so much to learn. About love, about trust, about friendship. I haven't found you yet, because I wasn't ready. And maybe I'm still not. But I will find you. In my darkest hour. When I'm wise enough. I will find you when I will be in most need to believe again, when you will be the miracle illuminating my life. So that you will be most precious to me. So that you will remind me what love and hope are. We'll be united when the time is right. How do I know we will? It's something only believers do. And when you believe, you don't need proof.

Dear Santa,

All I want for this Christmas is to be happy.

Thank you.

Ισοπέδωση

Είμαστε η νέα γενιά της απαισιοδοξίας. Τα παιδιά που τους δόθηκε ένας διεστραμμένος κόσμος, με αποστολή να τον σώσουν. Πώς να σώσουμε έναν κατεστραμμένο κόσμο, όταν δε μπορούμε να σώσουμε τους εαυτούς μας;

Είμαστε η γενιά του "ονειρεύομαι! αλλά....". Η γενιά που μένει μόνο στα όνειρα. Η γενιά που δε ξέρει πλέον τη αναζητά. Η μάλλον που ξέρει, αλλά δε μπορεί να το ζήσει. "Ονειρεύομαι να γυρίσω τον κόσμο με ένα τζετ!" Πώς να γυρίσεις τον κόσμο, όταν ο κόσμος σε έχει πλέον σκλαβώσει στα "πρέπει"; "Ονειρεύομαι να γίνω καλλιτέχνης!" Πώς να επιβιώσεις, που πλέον τα μόνα επαγγέλματα που θεωρούνται "χρήσιμα" είναι αυτά που εξασφαλίζουν το μεγαλύτερο κέρδος; "Ονειρεύομαι να κάθομαι ήσυχα σε μια καφετέρια, παρέα με το βιβλίο μου και μια ζεστή σοκολάτα..." Κάτι τόσο απλό, τόσο καθημερινό, που όμως έχει γίνει κάτι άπιαστο. Πώς να ησυχάσεις σε μια ζωή που οι ρυθμοί της δε σε αφήνουν ούτε να αναπνεύσεις;

Είμαστε η γενιά της αποχαύνωσης, της παραίτησης, του συμβιβασμού, της εκφυγής σε άλλων λύσεων. Η γενιά της μέθης, του εύκολου και φτηνού σεξ, του "δεν μπορώ να διασκεδάσω χωρίς ουσίες". Η γενιά του ξεπεσμού, της κατακρεούργησης των ηθικών αξιών, της ισοπέδωσης των ονείρων, της λησμονιάς του έρωτα, της αγάπης, της ελπίδας. Είμαστε τα παιδιά με τα ανεκπλήρωτα όνειρα, τους κρυφούς πόθους, τις μισοσβησμένες φλόγες.

Ναι, είμαστε η νέα γενιά της παραίτησης. Φταίμε όμως εμείς γι αυτό; Φταίμε που μας δόθηκε ένας δόλιος κόσμος με την διαταγή "φτιάξτε τον"; Φταίμε που μας δίνεται μια ελευθερία την οποία δεν μπορούμε να ασκήσουμε; Φταίμε που τα "θέλω" ισοπεδώνονται από τα "πρέπει" μιας συντηρητικής κοινωνίας; Φταίμε που οι ορισμοί της ισότητας και της καινοτομίας είναι απλά ένα παραμύθι; Ή μήπως φταίμε που δε μπορούμε πλέον να ζήσουμε το όνειρο άφοβα; Φταίμε εμείς που ξέχασαν να μας μάθουν να αγαπάμε;

Φταίμε που δεν το διεκδικήσαμε και ακόμη σωπαίνουμε.

State of peace

All I need, is find my inner peace. Is this THAT hard? I just want to feel free. At peace with myself. Happy with the world around me. But no. It's like nothing can ever satisfy this. I don't know who I am anymore. I don't know what I want. I don't know who I wanna be. I just wanna be.. me. Whatever that is. Whether this is what I am know, what I was before or what I am not yet. I just want peace..

This is never enough. This life.. is not enough. And yet maybe "It's only after you've lost everything that you're free to do anything." It's not that I dont try. In this bullshit life, i really try and do things I enjoy. I go to new places, I practice archery, I make new friends. I live new experiences everyday. And yet this is never enough. Because of the world around, slowly rotting. Whatever relationship once seemed to be solid, is now melting down. And I don't know what is real and what is not, what is worth the effort and what is not. And I don't know... Some people deserve the best. And yet I may not be able to offer this because of all this disappointment and bullshit."If you don't know what you want, you end up with a lot you don't." Life is tragic. Everything is tragic.

No matter what you do to make you feel complete, something will be missing. All these things that I once felt happy with, now leave me empty. Because the people I share them with are no longer true. True to themselves, true in general. They are changed. I myself am changed. And "the things you used to own now they own you"..

Escaping this loop seems impossible. The emptiness is always there. I need something true. Something to believe in. I stopped believing in everything I once valued. Love, trust. Sometimes friendship. And why should I go on believing in them when everything shows the opposite. I am almost 19 years old and I can find all the crap of society possible. And this is disappointing.

Cheers to the sitty world we created. Cheers to the values that were once real. Cheers to the love that was once true.

Κι εμείς χωρίζουμε..

Έτσι κι αλλιώς.. οι δρόμοι μας χωρίζουν. Ο καθένας παίρνει το δρόμο του σιγά σιγά.. Αποφάσεις, επιλογές, πράξεις. Αυτά μας καθορίζουν, αυτά μας διαμορφώνουν, αυτά δείχνουν ποιοι είμαστε, ποιοι θέλουμε να γίνουμε, ποιοι θα καταλήξουμε.

Κι έτσι οι δρόμοι χωρίζουν, φιλίες χάνονται, ξεχνιούνται, προδίνονται.. Κι εμείς χωρίζουμε. Από χρόνο, από επιλογή, από υποχρεώσεις. Αλλάζουμε. Μεγαλώνουμε. Ξεχνάμε. Αυτά που υποσχεθήκαμε, αυτά που κάποτε κρατήσαμε ιερά σε ένα μικρό δωματιάκι δίπλα απ' την καρδιά μας.. Απλά τα αφήνουμε, σα να μην υπήρξαν ποτέ σημαντικά για μας, σα να μη γελούσαμε με την καρδιά μας με αυτά. Κι εμείς χωρίζουμε. Έτσι κι αλλιώς, η στιγμή θα ερχόταν. Και τα εγκαταλείπουμε..

Είναι στιγμές που τα ασήμαντα μοιάζουν σημαντικά και τα σημαντικά φαίνονται μακρινά, εκτός πραγματικοτητας. Κι εμείς, όμως, χωρίζουμε. Επειδή έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις, από εκεί που ξεχνάς, από εκεί που σταματάς να εκτιμάς. Και το θυμάσαι όταν πλέον ο χάρος θα χτυπήσει την πόρτα. Και θυμάσαι. Ότι άργησες, ότι παραμέλησες, ότι ο χρόνος ήταν αρκετός αλλα δεν τον εκμεταλλεύτηκες. Έτσι κι αλλιώς, πάντα το έπαιρνες ως δεδομένο. Αυτός, όμως, φεύγει..

Κι αυτός ο φτερωτός άγγελος που ρίχνει τα βέλη εδώ κι εκεί χωρίς εμάς να μας ρωτήσει. Πάντα αυτός πρέπει να φταίει. Κι εμείς χωρίζουμε. Επειδή δεν παλέψαμε αρκετά, επειδή δείλιασες, επειδή αργήσαμε. Έτσι κι αλλιώς, παίξαμε και χάσαμε. Και ξεχνάμε να ρισκάρουμε, ξεχνάμε να ζήσουμε. Φοβόμαστε. Να ερωτευθούμε. Να αγαπήσουμε. Να χαθούμε στη στιγμή. Και συμβιβαζόμαστε, με το εύκολο, το σωστό, το ανώδυνο. Και παραλογιζόμαστε. Για τις ευκαιρίες που χάσαμε, για τις σωστές αποφάσεις τη λάθος στιγμή, για τα "θέλω" που έμειναν θαμμένα λόγω των "πρέπει". Κι εμείς χωρίζουμε. Επειδή οι νέες αποφάσεις μας καταθέτουν τα όπλα και στοχεύουν αλλού. Έτσι κι αλλιώς, a moment of perfection is all you can get.

'Ομως.. θα 'θελα να χωρίσουμε μαζί. Γιατί οι στιγμές μαζί σας are those that keep me going. The ones I cherish, the ones I have locked deep down my heart and soul. Because I am not willing to let go. Θα 'θελα να χωρίσουμε μαζί. Γιατί είστε το πιο σημαντικό κομμάτι της ζωής μου, γιατί χωρίς εσάς δε θα ήταν ζωή. Γιατί δε θέλω να ξεχάσω. Κάθε στιγμή ήταν μοναδική. Κι ακόμα κι αν όλοι κάνουμε τις επιλογές μας και παίρνουμε το δικό μας δρόμο, κάποια στιγμή οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν and for that I am grateful. Γιατί χωρίς εσάς δε θα ήμουν αυτό που είμαι, αυτό που θέλω να είμαι. Θα 'θελα να χωρίσουμε μαζί, γιατί μαζί μεγαλώσαμε, μαζί γελάσαμε, μαζί αγαπήσαμε, μαζί κλάψαμε. Μαζί πέσαμε, μαζί σηκωθήκαμε. Μαζί αποφασίσαμε, μαζί δειλιάσαμε, μαζί τελικά ξεχάσαμε..
Έτσι θα 'θελα να χωρίσουμε μαζί.
Όχι χώρια.

Failure

We are never free. 

What we have become, is contrary to what we have planned. What we are, is not what we wanted to be. Our freedom is continuously consumed. Not only by the "great powers" of the world, the governments, the people who hold the ropes. But by an even  greater menace.

Our own selves.

We have dreams. We have hopes. We have expectations.

Yet, we end up burying them deep down. We become slaves of our brain. What we need, is never what we get. And this is entirely our fault. 

Because when the heart screams "YES", we close our ears. When the mind realizes what is wrong, we close our eyes. We end up doing what is easier. What is right for others, but not for us. We let go of the chances we have, because we messed up once. And then this means messing up twice. And we go on, building one mistake upon the other, burying what we want deeper and deeper in a dark pit, locking our freedom away from reach. Cause we are human and we are stupid.

We never take control. We just let things... be. Happen. We let them happen instead of making them happen. So we mess up. Messed up situations, messed up feelings, messed up people. Messed up world.

One we created by our cowardliness. 

And we are afraid. We are afraid to live, to love. We are afraid to let go of our chains, to lose ourselves in what makes us happy. And we obey. We obey other's wills, we give up, we give in.

The life we lead is no longer our own. If it were, things would have been easier, better. We lead a life someone else is expecting us to live. We choose, and yet the choice in not ours anymore. Not because we don't want it. Because they won't let us. Because people interfere, no matter how hard you toss and turn, you kick and fight. And our brain forgets. The strings pulling us, become our own. And then we cease being us. We become the "convenient" way.

 We are not us.

We have failed.

"Αυτό είναι σχέση, φίλε"

" [...] Η εμπιστοσύνη, η φροντίδα, η στοργή, το πάθος, η τρέλα, η ζήλια, οι βόλτες, τα ξενύχτια, τα μεθύσια, τα ταξίδια, τα ατελείωτα γαμήσια, τα κρυφά ραντεβού, οι περίεργες συζητήσεις, τα μυστικά τηλεφωνήματα στις 3 το χάραμα, τα "σ΄αγαπώ" στη θάλασσα, τα "σε μισώ" στα πάρτυ, τα "σε θέλω" στα μαγαζιά, οι αμοιβαίες υποχωρήσεις, τα ναι και τα όχι, οι προσπάθειες, τα πρέπει και τα μη, τα λάθη, τα ηλιοβασιλέματα, τα γέλια και τα κλάματα, η συγνώμη.. Αυτό είναι σχέση, φίλε."